تبليغاتX
ام اس و یه دل تنها
شیرین ترین لحظات 
 

سلام دوستان

ان شاا... که حال همتون خوب هست.

مشغولیات زندگیم خیلی زیاد هست و وقت نمیکنم مثل قبل آپ کنم ولی راستش حال و هوای نوشتن هم ندارم.

یک چند وقتی هست که حسابی خوش به حالم شده چون از وقتی که فقط صفحه آرایی می کنم زمان کاریم از ٣بعد از ظهر تا ٣٠:١٠شب شده ولی چون پایان کار دارم معمولا تا ٣٠: ٩ و حداکثرش تا٤٥: ٩سر کار هستم٬که کمتر از زمان اداری میشه .

 

شیرین ترین لحظات زنگیم وقتی هست که توپولو وپوپولی نازم(دختر دایی هام که سه نیم و دو و نیم سالشون هست) پیشم هستند .

نمیدونین وقتی پوپولی میاد دست می اندازه دور گردنم و محکم بوسم میکنه٬ بعدشم میگه حالا اون لپت ٬یا وقتی به توپولو خوردنیم میگم بیا بوسم بده با طنازی تمام میاد و به همون ترتیبی که همیشه بوسش میکنم :دوتا لپاش٬ پیشونیش ٬چونش و اون لبای کوچولوش رو میاره جلو که بوسش کنم٬ چه کیفی می کنم.

پوپولی هم که آخر زبون ریختن و خودشو تو دل جا کردن هست.وقتی میگه مریم جون خودمه٬دلم ضعف میکنه.

پوپولی اون روز اومده بهم میگه: شه گل سر خوشلی داری!!

خرم میکنه که بزارم آرایشگاه بشه  و موهامو شونه کنه٬همچین خوووووووووووب موهامو میکنه.

توپولو مثل فروغ تو سریال باغ مظفر ادا میاره و یه دستمال دستش میگیره و میگه پدررر جان!

تو غلللللط میکننننی!! رو هم که محشر میگه٬ می میرم از خنده.

خداییش من واسشون می میرم و اونا هم منو خیلی بیشتر از بقیه دوست دارند.

به دلیل تنبلی نقاشی تکراری است.

                                                                                                  

                                                              

     

|+|
نوشته شده توسط مریم ... در دوشنبه بیست و سوم بهمن 1385 و ساعت 12:55 بعد از ظهر
دختر دپسورده 
 

خیلی وقته که آپ نکردم ٬یه دلیلش کمبود وقت و دلیل دوم دپسورده شدنم بود و نخواستم حال بقیه رو با نق نق کردن هام بگیرم.

ولی  نخواستم بی نصیب بمونید  و مطالبی رو که زحمت کشیدم و تایپ کردم رو نخونین:

همش تقصیر این آمپولهایی که میزنم(باید یه مقصر پیدا کنم دیگه)می خواستن تو عوارضش ننویسن افسردگی میاره٬ که من  بتونم دپرس شدنم رو گردن دارو بندازم.

ولی خوب یه جورایی فکر میکنم بی ربط نیست چون از ٨ ماه پیش که شروع به زدن این آمپولها(آونکس یا سینووکس)کردم بد جورکم طاقت شدم و اصلا صبر و حوصله  گذشته رو ندارم.

یک دوهفته پیش بد جور قاط زده بودم. کافی بود تو محل کارم یکی پا رو دمم بزاره٬ دلم میخواست از همون طبقه چهارم  پرتش کنم پایین!! 

فکر میکنم یکی از دلایلی که قاطی کره بودم فشار کاریم بود.

آخه کی دوست داره شبها ساعت ١٢ خونه برسه؟کی دوست داره با ١٣ تا همکار که یکی ازون یکی …  هستند سر و کله بزنه؟کی دوست داره کار کنه ولی امتیازش مال یکی دیگه باشه؟!

کی دوست داره کار همکاراشو کنترل کنه و اگه ایراد داشته باشه هی توجیه کنن و رو اعصابت راه برن.

کار به جایی رسید که رفتم کلینیک ویژه ام اس و بر خلاف میل باطنیم٬ گفتم بهم قرص ارام بخش بده تا یکمی آروم بشم.

خداییش تقصیر من نیست٬ولی فکر کنم هر شخص دیگه ای هم غیراز من بود با این شرایط کاری که من دارم قاطی می کرد.

خوشبختانه چند روزی هست که مشکل تایم کاریم حل شده و تا٣٠: ١٠ شب سر کار هستم و ازون مهتر٬ دیگه مسئول کنترل XMLسایت نیستم و الان فقط صفحه آرائی میکنم.

ببینید چه دختر زشت و عصبانی شده بودم.

شهادت امام حسین (ع)را به عموم مسلمین تسلیت میگم.

 

                                                                                                         

|+|
نوشته شده توسط مریم ... در یکشنبه هشتم بهمن 1385 و ساعت 9:28 بعد از ظهر